Rodzicielstwo

Wychowanie dziecka – co trzeba wiedzieć?

Wychowanie dziecka od podstaw

Rodzina to grupa społeczna, w której sieć wzajemnych powiązań między jej członkami pozwala na realizowanie niezwykle ważnych celów z punktu widzenia jednostki, innych członków rodziny, a potem grupy rówieśniczej, klasy szkolnej, grupy studenckiej, sąsiadów, czy najszerzej rzecz ujmując – całego społeczeństwa. Członkowie rodziny pełnią w niej określone role. Małżonkowie odgrywają rolę partnerów w stosunku do siebie. Drugą istotną rolą, jaką mają do spełnienia to rola bycia rodzicem. Rodzicielstwo jest rolą zdecydowanie najtrudniejszą. Niesprawdzenie się w roli partnera rodzi spory, a nawet konflikty. Bywa przyczyną rozpadu związku. Bycie złym rodzicem oznacza złe wychowanie dzieci, a tym samym niewyposażenie ich w instrumenty niezbędne do spełniania się w roli członka społeczności klasowej, szkolnej, czy państwowej.

Co to znaczy wychować?

Słyszymy czasem: „ale on jest źle wychowany!” albo „ona jest taka niewychowana!”. Takie spostrzeżenia i oceny dotyczą z reguły powierzchownych, przejawiających się w zachowaniu, w sferze tak zwanej kultury osobistej, cech dziecka, o którym dość szybko, bez zagłębiania się w temat mówimy, że jest grzeczne albo niegrzeczne. Wychowanie nie polega wcale na tym, żeby dzieci były odbierane jako grzeczne lub niesforne. To znacznie poważniejszy proces. Mianem wychowania określamy szereg świadomych działań, które mają na celu ukształtowanie określonych cech osobowości. Można sobie to wyobrazić jako dążenie do formowania młodego człowieka według jakiegoś wzorca. Wybór tego wzorca często determinuje społeczeństwo, ale tak naprawdę o sposobie wychowania, o wybranym wzorcu decydują rodzice.

Kiedy wychowanie jest łatwiejsze i bardziej skuteczne?

Nie ma gotowych recept na błyskawiczne osiąganie celów wychowawczych. Każde dziecko jest inne. Świat wartości rodzin też się różni od innych. Rodzice mogą mieć wyjątkowy talent pedagogiczny albo być raczej niewydolnymi wychowawczo. W każdej rodzinie w inny sposób można dojść do założonych rezultatów. I tu pojawia się zasadnicza cecha rodzica -wychowawcy – konsekwencja. Konsekwencja to wróg działań pozornych, robienia czegoś okazjonalnie, wróg bylejakości i lenistwa. Jeśli będziemy nasze dziecko wytrwale i konsekwentnie uczyć, również własnym przykładem, właściwego zachowania przy stole, to gdy pójdziemy na ważną uroczystość rodzinną albo na obiad do restauracji nie będziemy mieć żadnego problemu i na pewno nie będą potrzebne uwagi w stylu: nie garb się, nie mlaskaj, nie oblizuj noża, nie mów z pełną buzią. Czasem dzieci są zdziwione, że coś, co do tej pory było codziennością w ich zachowaniu, raptem zaczęło przeszkadzać i jest krytykowane. A widząc, w jakie zakłopotanie wpędzają rodziców, nasilają swoje dzikie harce przy stole.

Podsumowanie

Skuteczności efektów wychowawczych pomagają szczerość i zaufanie. Nie nauczymy dziecka wystrzegania się złych rzeczy, np. nałogowego palenia, mówiąc, że mama czy tata już wiedzą jakie to niezdrowe, ale nie mogą przestać, ale dziecko ma nie próbować, bo palenia doprowadzi do choroby albo śmierci. I po takim wykładzie sięgają po papierosa. Brak autentyczności, brak prawdy nie uchroni dziecka przed sięgnięciem po używki. Szczerość, prawda to podstawa budowy silnych więzi między rodzicami i dziećmi. Jeśli dziecko ufa swoim rodzicom, to podda się łatwiej wszelkim oddziaływaniom wychowawczym. Na przełamywanie bariery nieufności można stracić mnóstwo czasu i energii, przez co efekty mogą być żadne albo co najmniej niezadowalające.

Wychowanie dzieci powinno doprowadzić do uzyskania jak najwyższego poziomu samodzielności oraz niezależności dziecka. Te dwie cechy uczynią dziecko silnym, odpornym na przeciwności. Przeszkody życiowe dla tak wychowanego człowieka nie będą klęskami, a kolejnymi progami do pokonania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Back To Top